بازتاب شگفتىهاى روزگار در زندگانى بحث و كاوش پيرامون حقيقت عيد غدير اين معنى را آشكار و اثبات كرد كه اين عيد مربوط به تمام امّت اسلامى است و اختصاص به گروه خاصى ندارد و تاريخ تأسيس اين عيد به عهد پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله باز مىگردد و از عهد نبوى پيوسته رشتهء اين عيد از هريك از اوصياى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله به وصىّ بعدى اتصال داشته و پيشوايان دين مردم را از فضيلت و شرافت آن آگاه كرده و هريك از امناى وحى مرتبهء رفيع اين روز را بيان فرموده‌اند ، مانند امام ابو عبد اللّه صادق و امام ابو الحسن على بن موسى الرضا بعد از جدّ گرامىشان امير المؤمنين ، صلوات اللّه عليهم . اين دو امام بزرگوار كه در دوران زندگى خود به عظمت عيد غدير و اتصال آن به عهد نبوى تصريح فرموده‌اند ، هريك در زمانى از اين دنيا رفته‌اند كه هنوز اثرى از آل بويه نبود و روايات آن دو بزرگوار در تفسير فرات و كافى ثبت گرديده كه هردو در قرن سوم تأليف شده و همين روايات و اخبار ، مدارك شيعه و مصادر آنها در گراميداشت عيد غدير است كه از عهد قديم تاكنون به موجب سخنان طلايى آن بزرگان دين و دانش و زمامداران راستين هماره برقرار بوده است . حال كه اين مقدّمه را دانستيد و بدان توجه كرديد ، اكنون با من بياييد تا از نويرى و مقريزى در مقام پرسش برآييم و سخنان بىپايه و خلاف واقع آنها را بررسى كنيم ، داير به اينكه اين عيد را معزّ الدوله على بن بويه در سال 352 به وجود آورده است . نويرى در بيان عيدهاى اسلامى گويد : يكى از اعياد عيدى است كه شيعه به وجود آورده و آن را عيد غدير ناميده‌اند و سبب پيدايش آن برادرى پيغمبر با على بن ابى طالب در آن روز بوده است و غدير گودالى است كه چشمهء آبى بدان مىريزد و دور آن درختان بزرگ و به هم پيچيده‌اى وجود دارد و بين غدير و چشمهء آب ، مسجد رسول خدا واقع شده است و روزى كه آن را روز عيد قرار داده‌اند ، هجدهم ذيحجّه است ، زيرا در چنين روزى از سال دهم هجرى كه حجة الوداع در آن سال به وقوع پيوست ، برقرارى آيين برادرى بين مسلمانان صورت گرفت و شيعه شب آن روز را به نماز و عبادت مىگذرانند